صد سال تنهایی : شعر و داستان

Asef

اگر روزی انسان در کوپه ی درجه یک سفر کند و ادبیات در واگن بار ، کار دنیا به سر آمده !
صد سال تنهایی اثر گابریل گارسیا مارکز

دنیای تخیل ، مخصوصا تخیل درون کتاب ها گاهی بسیاربر انسان اثر عجیبی می گذارد . هیچ وقت یادم نمی رود لحظه ای را که بهخاطر مرگ دامبلدور در مجموعه داستان های هری پاتر نزدیک بود اشک از چشمانمجاری شود و تا چند روز در خودم بودم و در فکر کسی که مرده بود . یا آخرینکتابی که خواندم ، صد سال تنهایی . به اندازه ی هری پاتر در من کشش ایجادنکرد . گرچه مطمئنا هدف نویسنده نیز ایجاد کشش نبوده ، بلکه با نوشتن یکداستن دنباله دار از زندگی یک نسل تنها می خواسته پیامش را ذره ذره بهخواننده تزریق کند .

تنها بودن یکی از آرزوهای من بود. تصور می کردماین انسانهای مزاحم مانع پیشرفت من می شوند ؛ برای رسیدن به کمال . امااین را نمی دانستم که هیچ انسانی برای تنهایی آفریده نشده . من در حالیآرزویی تنهایی می کردم که خودم برای یک لحظه تنها نبودم . همیشه کسانی دوربرم پیدا می شدند که نگذارند من تنها باشم . ولی وقتی به این قسمت از کتابرسیدم که آخرین نسل از خانواده ی بوئندیا همراه با فرزندش در دهکده یماکوندو بی هدف قدم می زد و گذشته ی دوری را که خانواده اش گذرانده اندمشاهده می کرد ، آن هنگام بود که معنی تنهایی را فهمیدم . آن زمان کهآئورلیانو دیگر هیچ کس را نداشت . حتی مردم شهرش را … و حتی شهرش را . اوآخرین از نسل بوئندیا بود .نسلی که اولینشان به درخت بسته شد و آخرینشانخوراک مورچه ها .

تعدادی از رمان های دنباله داری را که تا به حالخواندم هیچ گاه به پایان نرساندم . به عقیده من به علت حفظ شکوه و جلالبهتر است که داستان را به پایان نرسانیم تا احتمالا پایان ضعیف به اصلداستان لطمه نزند . همیشه سعی می کردم در ادامه ی ماجرا بمانم و تصویری ازادامه ی داستان در ذهنم بسازم . اما داستان " صد سال تنهایی " بدون پایانمعنی ندارد . این صفحه آخر است که با نگارش زیبای داستان را حفظ می کند .هنوز که هنوزه شگفت زده ی پایان فوق العاده این رمان فوق العاده مانده ام. بی ربط هم نیست که این کتاب جایزه نوبل ادبیات در سال 1982 در یافت کردهاست .


	کد: منبع : http://binazir.wordpress.com/2008/09/01/%D8%B5%D8%AF-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C/

صد سال تنهایی

قوانين انجمن